Aanleiding:

Ondernemingen werken met enterprise architectuur om de onderdelen van de organisatie samenhangend te laten werken. Dit kan voordelen opleveren, zoals bijvoorbeeld het verhogen van cross-selling, het efficiënter inzetten van middelen en het sneller kunnen realiseren van veranderingen. Het aspect van overzichtelijkheid in werken wordt omvangen door de methoden en technieken, zoals beschreven in de literatuur over enterprise architectuur. Maar hoe kan er worden bepaald of er optimaal gewerkt wordt? Sluiten de manier van werken en de architectuur wel aan op wat de onderneming nodig heeft? De benadering op dit soort vragen in deze scriptie, is om te kijken hoe een invalshoek vanuit de organisatorische levensstadia van een onderneming, een richtlijn kan vormen voor de invulling van architectuur.

Onderzoeksopzet:

In de literatuurstudie is een tweedeling gemaakt naar het werken met architectuur en de organisatorische levensstadia. Op dieper niveau bij enterprise architectuur is er een opdeling naar de DYA-methodiek, naar het DYA-raamwerk en uiteindelijk naar de architectuurprincipes. Vervolgens zijn in de literatuur de kenmerken van de organisatorische levensstadia verzameld. Deze kenmerken zijn gecategoriseerd naar aspecten, zodat een schematische weergave ontstaat. Deze gegevens zijn verwerkt in het APOL-model, welke de basis vormt van de nieuwe inzichten over het werken met enterprise architectuur. Met het APOL-model en de bijbehorende instrumenten kan onderzocht worden of de enterprise architectuur in lijn is met de levensfase waar de onderneming zich in bevindt. Als een eerste reflectie is het APOL-model onderzocht bij een financiële en een onderwijsinstelling.

[PDF]

Share / deel