De brede onwetendheid en de belangen van de softwarehuizen lijken mij samen te hebben gespannen om de Brunelleschi-invulling van de architect i.r.t. de aannemer/bouwer te laten mislukken. Niet met die opzet, maar als natuurlijke bondgenoten wel met groot succes.
Toch is er m.i. nog een, wellicht belangrijker reden voor dit mislukken, en dat is dat waar de oorspronkelijke architect (zowel Vitruviaans als 15de eeuws) vanuit de 'eigen gelederen' van bouwers kon ontstaan, de kerncompetenties van de IT-er juist haaks lijken te staan op die welke een IT architect nodig heeft in dit tijdsgewricht. Harde beheerste IT constructies en multifacetted complexity staan ver uit elkaar, en vooraslsnog willen wij de architecten voor dat tweede vooral recruteren uit de gelederen van het eerste.
Ik neig zeer sterk om Jaap te volgen in zijn constatering dat het paard van de beoogde opdrachtgever-architect dood is. In mijn betrokkenheid de afgelopen driekwart jaar bij het binnen de internationale IT-wereld 'upgraden' van de huidige IT-architect naar die rol blijkt het eigen paradigma (niet onwetendheid maar alwetendheid) van de architecten binnen die groep het allergrootste obstakel. Je kunt niets doen met wat je niet ziet, of dat niet zien nu een bewuste keuze is of een onbewuste kerncompetentie. Uitgaande van dat laatste steun ik het wijze advies de IT-architecten toch vooral hun nuttige werk van het ontwerpen van IT uit te laten voeren en 'ze' niet langer lastig te vallen met de vloeibare complexiteit van de beoogde bewoner van het IT-gebouw: informatie. Dat gezegd hebbende constateer ik dat ik moeite heb om afscheid te nemen van het woord 'architect' voor waar het wat mij betreft voor zou moeten staan. Maar misschien moet dat wel... Een heus rouwproces dient zich aan. De architect is dood, leve de informatiekundige... Mmmm.