Be the first to write a comment

Betekenis is context

Als het eruitziet als een eend, kwaakt als een eend en waggelt als een eend, is het waarschijnlijk een eend. Is dat beest nu eenduidig gespecificeerd? Nee natuurlijk niet, want er zijn talloze verschillende soorten eenden. Met andere woorden, voor een eendoloog, of hoe iemand die alles van eenden weet ook heten mag, zijn er al 4 onderfamilies.

Be the first to write a comment

Be the first to write a comment

Wanneer wordt uw legacysysteem antiek? Zou het dan een collectors item zijn? Kun je daar als architect anno 2008 misschien nog wat van leren? Het moet wel een goed systeem zijn, anders had het tenslotte nooit de status van legacy bereikt. Verdient het misschien vanuit een cultureel perspectief zelfs wel bescherming? Bestaat er überhaupt zoiets als cultureel erf-eh-'ware'?

Be the first to write a comment

Be the first to write a comment

SQL is ongetwijfeld één van de baanbrekende standaarden van de software-industrie. De officiële standaard dateert uit 1986; inmiddels is SQL:2006 alweer de zesde versie. En SQL is springlevend. Het is zonder meer knap om in een industrie die zo in beweging is een standaard te ontwikkelen die al zo lang zo algemeen wordt gebruikt. Toch heb ik de indruk dat er een tot op heden onbenut verbeterpotentieel verborgen zit in deze populaire standaard. Het is de hoogste tijd voor een

Comments (1)

Jim Webber komt de eer toe om als eerste – of op z'n minst één van de eerste – software analist publiekelijk zijn afkeer geuit te hebben van een “fat SOA”. Zijn levendige en amusante bijdrage aan de Qcon 2007 conferentie onder de titel “Guerilla SOA” [1] heeft ongetwijfeld velen aan het denken gezet. De laatste weken zijn vele industrie-goeroes hem in zijn voetsporen gevolgd. Onder hen bekende namen als Martin Fowler [2], David Linthicum [3] en Joe McKendrick [4]. Het onderwerp prikkelt op z'n minst de creativiteit. Kwalificaties als “Mam Boobs”, vergelijkingen met “Junk Food” en woordgrapjes als “Enterprise Service Busted”, “Erroneous Spaghetti Box” en “Same Old Atrocity” zijn niet van de lucht. Het lijkt wel een collectieve actie van de softwareontwikkelaars en -architecten gericht tegen de grote boze leveranciers met hun dikke, dure middleware. Tijd voor een dieet?

Comments (4)

Bedrijfsarchitecten hebben als functie om te analyseren en te adviseren hoe je bedrijfsfuncties het beste in kunt richten. Evengoed hebben applicatiearchitecten zo’n functie voor applicatiefuncties en infrastructuurarchitecten voor infrastructuurfuncties. Het wordt pas lastig als men zich gaat afvragen wie nou in staat zou zijn om de architectuurfunctie zélf in te richten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het ontwikkelen van de bedrijfsarchitectuur van de architectuurfunctie vaak een moeizame bevalling is. Het functioneren van deze bedrijfsfunctie laat dan ook wel eens te wensen over. Het zou meer dan jammer zijn als dit het prille vakgebied zou belemmeren in zijn ontplooiing. In deze column wordt daarom vanuit een organisatiekundig perspectief betoogd wat de unique selling point van enterprise architectuur is.

Be the first to write a comment

Be the first to write a comment

Toen de meeste mensen nog gewoon in een fabriek werkten, waren er twee soorten medewerkers – fabrieksarbeiders en kantoorpersoneel. Je droeg al naar gelang je positie of een ranzige overall, of een schoon overhemd – bij voorkeur met een hagelwit boordje. Dat was duidelijk.

Toen de dienstensector opkwam, kwam er behoefte aan een nieuwe tweedeling. De mensen die in de vuurlinie stonden – de medewerkers met klantcontacten, bijvoorbeeld achter het loket van een bankfiliaal – werden ingedeeld bij de frontoffice, en de mensen die op de achtergrond hun werk deden – medewerkers van de administratieve organisatie en de stafdiensten – hoorden even vanzelfsprekend bij de backoffice. In de wandelgangen werd het vaak zo samengevat: de frontoffice verdient het geld, en de backoffice maakt het op.

Wat zou de midoffice hieraan nog kunnen toevoegen?

Comments (2)