|
Computers en processen, gaat dat wel samen? |
|
Jan Campschroer
|
|
Saturday, 15 December 2007 |
Als medewerkers van een bedrijf de boel willen platgooien, dan is één van de opties die ze hebben het houden van een stiptheidsactie. Dat wil eigenlijk zeggen dat ze precies doen wat in hun werkinstructie staat en dat ze zich aan het procesontwerp houden. Computers houden echter altijd een stiptheidsactie!
Wat kunnen we van deze observatie leren? Als eerste zouden we tot het inzicht kunnen komen dat al die procesontwerpen er niet toe doen. Uiteindelijk is het veel belangrijker dat de mensen in het bedrijf weten wat de bedoeling is en welke rol zij daar in vervullen. Die procesontwerpen zijn dan hooguit behulpzaam om te kijken of de grote massa, de routinematige zaken, goed worden afgehandeld. Een ander inzicht is dat het niet zo verwonderlijk is dat het goed inrichten van workflow of procesorchestratie een enorm karwei is. Voor elke situatie moeten we bedenken hoe we die precies afhandelen. Zeker in situaties waarbij de situatie kan optreden waarbij de afhandeling van verschillende triggers elkaar beïnvloeden wordt het ontwerpen van de procesflow zo goed als onmogelijk.
Een optie om deze problematiek aan te pakken is een "Event-Driven-Architecture". In deze situatie worden de procesketens niet meer ontworpen, maar reageren de "actoren" elk afzonderlijk op (de gebeurtenissen in) hun omgeving. Dat zorgt er voor dat de competentie van de actoren overzichtelijk blijft, terwijl er toch complexe interactiepatronen kunnen ontstaan. Probleem is dan echter dat de eindigheid van de ketens niet meer gegarandeerd kan worden. Bovendien is de bezettingsgraad van de actoren ook niet meer goed te regelen, dat wordt meer een vorm van voorspellen. Wordt het te druk, dan moeten er actoren met een bepaalde competentie bij, en de doorlooptijd van events moet bewaakt worden. Daar kun je natuurlijk ook weer actoren voor inzetten, maar uiteindelijk komen we weer bij de echte intelligentie: de mens.
Elke medewerker wordt zo een "manager" met een aantal noeste geautomatiseerde werkers onder zich, die echter wel altijd een stiptheidsactie houden. Wordt het te moeilijk, dan grijpt de "manager" in of springt hij/zij bij. Zo doet iedereen datgene wat hij het beste kan: de automaat de simpele, routinematige dingen en de mens de moeilijke uitzonderingen waarvoor intelligentie is vereist. Past dat in "de menselijke maat"?
Only registered users can write comments.
Please login or register.
|
