Je schrijft: "Om los te komen van huidge paradigma's binnen de IV [...]". Dat intrigeert me eigenlijk wel. Kun je aangeven wat zoal de paradigma's zijn waarvan volgens jou los moet worden gekomen? Kun je aangeven waar ze knellen? Waarom ze daar knellen en wanneer dat knellen is begonnen? Wanneer wordt dat knellen knallen? 
Wat maakt dat we onze huidige verbijfplaats gedag zeggen en op zoek (reis) gaan naar een andere/betere?

Om maar met het belangrijkste vigerende paradigma te beginnen. We doen aan "architectuur" binnen de IV waarbij we de architectuur metafoor gebruiken om leken en managers uit te leggen wat we bedoelen.  
Dan lijkt het net of het gaat om het realiseren van een ding (een gebouw). Informatievoorziening is echter een proces, en daar bedoel ik mee een verzameling samenhangende activiteiten uitgevoerd door mensen en machines op basis van minder of meer geformaliseerde instructies met informatieproducten als resultaat (het antwoord op een specifieke vraag gegeven door zo'n actor is dan één zo'n informatieproduct). Deze activiteiten bouw je niet, die ontstaan, komen op, zijn emergent en het gevolg van de kwaliteit van de software maar ook bijvoorbeeld van het humeur van de mensen die er op één of andere manier aan hebben meegewerkt.

Een tweede paradigma is de veronderstelling dat we nu kunnen vaststellen wat we willen, dat we weten wat er op de termijn van het te realiseren systeem verandert en dat we dus kunnen plannen wat we in welke volgorde moeten doen. We maken een ontwerp van de toekomst, geven richtlijnen mee voor de bouw en dan komen we er. 
De praktijk is echter dat we het probleem dat we te tackelen hebben niet goed begrijpen, dat iedereen wel weet wat hij wil, maar dat dat niet voor iedereen hetzelfde is en dat je daar soms niet achterkomt omdat je gewoon niet álles op kunt schrijven. Bovendien blijkt de omegving niet dat te leveren waar jij van uit ging zodat je dat zelf moet doen en dus andere dingen moet laten liggen of later oplevert. Panta rei.

Tot slot de veronderstelling dat wat we realiseren los staat van het operationele proces. Dat zou kunnen: we ontwerpen een nieuwe organisatie, nieuwe processen en nieuwe voorzieningen, dan bouwen we die en vervolgens rzetten we dat neer. Daarna verhuizen we alle mensen en kennis. Maar dat gebeurt in 99,9% van de gevallen niet.  
In de praktijk moet de verandering tegelijkertijd met het normale proces, door dezelfde mensen in hetzelfde gebouw worden uitgevoerd. En dat gaat veel beter in kleine stapjes, maar dat is veel moeilijker te beheersen. Dus dan doen we maar of dat niet bestaat.

Oh sorry. Nog één. De impliciete veronderstelling dat we een aanpak en/of een raamwerk kunnen verzinnen dat altijd werkt (OO, SOA, BPM, LAD, RUP,...). Allemaal "generieke procesontwerpen" of "generieke architecturen".  
De praktijk is dat je daar wel mee begint, maar dat je het toch altijd weer anders doet. Meten is beïnvloeden. Je stelt je theorie (hoe je dacht dat je zou moeten werken, c.q. hoe het systeem er uit moet zien) continu bij aan de omgeving. Aan de context zo je wilt. Je falsificeert je theorie en leert continu bij. Ieder op zijn eigen manier.

Als ik je goed begrijp, som je een aantal aspecten op die wijzen op een (vrijwel) uitgeputte en daarmee meer en meer disfunctioneel wordende oplossingsruimte. Aspecten die alle wijzen op de knellende en – langzaam maar zeker – ook wurgende beperkingen van ons huidige wereldbeeld/paradigma. Er dient ‘dus’ een nieuwe ‘dimensie’ te worden aangeboord waarin de actuele oplossingsruimte als één van de mogelijke oplossingsruimten oplossingsruimte is.  
De vraag is nu even hoe ik “7(X,O)” moet positioneren. Is “7(X,O)” die nieuwe dimensie of moet ik “7(X,O)” zien als datgene wat dankzij de nieuwe dimensie opgespannen kan worden?  
 
Ja, hoe realiseer je dat eigenlijk… die vrijwel oneindige variatie aan – zoals jij het noemt – informatieproducten. Die schiere oneindigheid aan bewegingsmogelijkheden/varianten – zeg ook maar verkeer – van talloze actoren in evenzoveel situaties door één en hetzelfde gebouwencomplex. Nee, dat zeg ik niet goed: door een veelkleurige waaier aan mobiele en (semi)permanente gebouwencomplexen (inclusief caravans en campers). Hoe realiseer je dergelijk… informatieverkeer. 
Één robuust en ordelijk samenhangende voorziening ten dienste van oneindig gevarieerd informatieverkeer door oneindig gevarieerd gemotiveerde actoren.  
Zoek, vind en presenteer de invariant die hiervoor als draagconstructie en bedding kan dienen. Is het “7(X,O)”? 
 
Binnenkort in dit theater – schrijf je op 22 maart 2008. Houd ons niet langer in spanning en doe ons jouw (droom)beeld van “7(X,O)” uit de doeken.

Kennis ontstaat met name door je dingen af te vragen.... 
Jij vraagt je nu af of en hoe 7(X,O) samenhangt met metapattern. Als je die verbinding hebt gemaakt, weet je meer dan ik nu. Je hebt nl. jouw "view" op 7(X,O) gecreëerd!  
Voor mij moet 7(X,O) in ieder geval de bovenstaande vooronderstellingen omzeilen, waarbij met name de laatste lastig is. Want hoe voorkomt ik dat 7(X,O) niet in dat rijtje ergens op de ... staat? Zie ook: http://sweger.net/~andrew/Triangle-Circle-Square.html . 7(X,O) is het object waar slechts projecties van zien. 
En BTW verkeer. Ken je de "infrastructurele benadering". Deze architectuuraanpak gaat uit van een (te realiseren) functionele infrastructuur om flexibiliteit voor de eindgebruiker te leveren. En dan moeten we ons vervolgens realiseren, dat we allemaal eindgebruiker zijn.

Kennis: I*EVA (Informatie * Ervaring, Vaardigheden, Attitude) - Weggeman; kennis is zo beschouwd met name antwoorden. En die mis ik nog voor wat 7(X,O) betreft. In de aanname dat van Til iets over de samenhang met metapattern vraagt (is dat zo?) mis ik ... kennis? Ben ik teleurgesteld? Integendeel! Ik ben zeer hoopvol, met name door de allerlaatste zin in je reactie: "En dan moeten we ons vervolgens realiseren, dat we allemaal eindgebruiker zijn." Kun je 7(X,O) vanuit déze invalshoek eens wat nader projecteren? Oprecht benieuwd.

Ik zei niet wat kennis is, maar hoe het ontstáát. Eerst de vraag, dan het antwoord. In die zin ben ik dan ook blij me je vraag. Ik hoop dat mijn antwoord in de richting komt van de kennis die nodig is. D.w.z. het goede antwoord. (Zoals je hieraan kunt zien, ben ik niet zeker of ik het goede antwoord weet. ). 
Een eerste aanname: Het "ding" waar ik met 7(X,O) naar verwijst bestaat of kunnen we op den duur tot bestaan laten komen.  
7(X,O) moet je altijd aan de "o"mstandigheden aanpassen en aan kunnen passen. Je moet dus uit een "toolbox", een "infrastructuur", die dingen kunnen nemen en bijeen kunnen voegen om aldus te komen tot het goede proces, procesinrichting inclusief sturing voor iets "x". Met die getunede vorm kun je dan doen aan x-ontwikkeling. Waarbij x zelf ook weer goed om moet kunnen gaan met veranderende omstandigheden. Wat je produceert via deze instantiatie:7(x,o), zou dus zelf ook weer een "infrastructuur" zijn voor de te ondersteunen onderneming. 
Aan de andere kant: het proces van "pakken uit de infrastructuur en er een getunede 7(x,o) van maken" moet natuurlijk ook snel en flexibel zijn, dus je moet jezelf ook ondersteunen met een infrastructuur. (die door een ander is gemaakt). 
Het doet een beetje denken aan het compileren van een programma geschreven in taal X door een compiler die geschreven is in taal X en dat hebben we ook voor elkaar gekregen. 
 
Sorry. Duidelijker krijg ik mijn notie op dit moment nog niet.

Het “is nog een droom,” schrijft Jan Campschroer over 7(X,O). Er is een gezegde: een droom van een baby. Zo’n baby is juist géén droom, nota bene, maar ècht prachtig. Naar volwassen maatstaf kàn een baby natuurlijk nog niet zo veel, dat is inderdaad waar. 
Als Campschroer vervolgt dat “7(X,O) [...] net geboren [is],” bedoelt hij dat het droomkind wèrkelijk bestaat, hoe jong het ook is? Of droomde hij toch slechts een naam? Huldigt hij het geloof dat een naam inhoudt dat (zo)iets kan bestaan? Rara, wat is dat? 
Ervaart hij Josef als zijn (nood)lot? Het lijkt erop dat hij best de vader wil zijn. Conceptie valt hem echter nogal zwaar, zo niet onmogelijk. Zwangerschap ligt hem blijkbaar evenmin. Zo vat ik althans zijn oproep op, of de lezer van zijn blog (22 maart 2008) “mogelijk [...] een beeld [heeft] hoe 7(X,O) voor [hem] er uit ziet?” 
Het enige beeld dat ik vooralsnog heb, betreft de verwarring waaraan Campschroer ten prooi is. Als fundamentele vergissing meen ik te herkennen dat hij zijn eigen opvatting maatgevend acht. Hij “introduceer[t] 7(X,O) [...] om los te komen van huidige paradigma’s binnen de IV- en organisatieontwikkeling.” Door Jan van Til gevraagd naar die paradigma’s somt Campschroer er vier op. Nee, daar zit helemaal niets bij, waaraan ik me vàst voel zitten. Al duizenden jaren zijn er talloze mensen die er vrij van zijn. 
Mocht Campschroer zich daaraan nog altijd gebonden weten, dan heeft hij gelijk dat ook hijzèlf er eindelijk eens van moet loskomen. Het is echter de vraag of hij kan slagen op de weg die hij ervoor insloeg. Het doet me denken aan de theoloog Kuitert. Dat is iemand opgevoed in/met godsgeloof. Zijn latere geloofstwijfel is echter niet radicaal genoeg. Kuitert handhaaft een monotheïstische kijk, waarbij hij slechts het godsobject aanpast. Zo komt hij nooit los, maar juist extra vast. Overigens legt hem dat qua reputatie geen windeieren. Er zijn nogal wat twijfelaars die genoegen blijven nemen met oppervlakkige aanpassing ... van feitelijk hun heersende geloof. 
Op de vraag van Paul Jansen om “7(X,O) [...] eens wat nader [te] projecteren” bevestigt Campschroer dat het een “ding” is (15 april 2008). Iets, dus. Niet zomaar en uitsluitend een naam. Voor zover ik zijn uitleg begrijpt, blijft 7(X,O) als een ding echter tot een hulpmiddel beperkt. Let op de hoofdletters X en O. Met behùlp van 7(X,O) als “toolbox,” respectievelijk “infrastructuur” valt een specifieke “instantiatie” te realiseren. Dat iets-als-een-resultaat duidt Campschroer met kleine letters aan, 7(x,o) dus. 
Wat schrijfwijze betreft kennen we grote en kleine lètters, maar geen grote en kleine cijfers. Omdat Campschroer, ik zou bijna zeggen: karakteristiek, nauwelijks iets toelicht, neem ik dus maar aan dat hij iets bedoelt met grote òf kleine letters. Mocht het slechts om tikfouten gaan, tja, dan blijft er van mijn interpretatie niets over. Anders zou ik graag willen horen, of ook die 7 in 7(x,o) een àndere betekenis heeft dan in 7(X,O). Overigens verschijnen die kleine letters pas in de tekst van 15 april. Groeistuip? Volgens dat verschil dat ik daar aanneem, lijkt mij dat in zijn tekst van 22 maart enkele grote (X-en) door kleine (x-en) letters zouden moeten worden vervangen. 
Wat is er trouwens zo moeilijk aan om op z’n minst de extra symbolen te verklaren? Met de letter O bedoelt Campschroer kennelijk “omstandigheden.” Mag ik X als object beschouwen? Wat is die 7 dan? 
Geldt (X,O) als het Object in, zeg maar, àllesomvattende Omstandigheid, dus eigenlijk zoals een zgn core component volgens CCTS? Zo ja, waarom staat die O er dan eigenlijk bij? Slechts de aanduiding X lijkt me daarvoor genoeg. In zo’n uniforme X geloof ik echter beslist niet. Pluriformiteit vind ik wezenlijk. 
Is de “tuning” voor specifieke omstandigheden o een beperking van X tot (x,o)? Zo nee, dan lees ik graag nader hoe de droombaby dat wèl voor elkaar krijgt. 
”Binnenkort in dit theater,” kondigde Campschroer op 22 maart 2008 aan. Als zijn voorstelling niet gauw begint, is het zelfs het welwillendste publiek alweer naar huis.