Het SOA symposium 2008 kende een keur van gerenommeerde sprekers, industrie analisten, auteurs en bloggers aanwezig om met elkaar en met het selecte gezelschap van zo’n 450 bevoorrechte archITecten in debat te gaan over de grote vragen die ons vakgebied bezighouden. Vragen als 'To ESB or not to ESB' – de zeer levendige discussie tussen David Chappel en Jim Webber tijdens de forumdiscussie zal ik niet snel vergeten. SOA governance – en 'hoe krijg je controle zonder al te veel bureaucratie te introduceren' – welke praktijkarchitect herkent zo’n thema niet?

De overheersende conclusie was toch wel dat SOA, als een verzameling inrichtingsprincipes voor flexibele, hypercompetitive organisaties, in ons vakgebied een onomkeerbare verandering op gang heeft gebracht. Er zijn organisaties die al grote successen hebben geboekt – die verdienen respect en lof – en er zijn organisaties die jammerlijk hebben gefaald – die moeten zich ernstig op hun toekomst bezinnen. Natuurlijk moeten we als gemeenschap gevoelig zijn voor de scepsis die in allerlei organisaties is gegroeid. Tegelijkertijd is het geloof in de basisprincipes van SOA zo sterk, en zijn de resultaten van de voorbeeldorganisaties zo verleidelijk, dat we de tegenslagen vooral als uitdaging moeten zien om beter te begrijpen wat je moet doen om wel succesvol te zijn. Dat beeld wordt overigens wel steeds duidelijker. SOA als IT-initiatief is weinig kansrijk. Maar SOA als exclusief business programma (dat dan meestal wel een ander label opgeplakt krijgt) werkt ook niet echt. Effectieve samenwerking is volgens bijna alle deskundigen een kritieke succesfactor. Eigenlijk gaat het erom de traditionele business disciplines en de traditionele IT disciplines te fuseren.

David Chappel had naar mijn idee de meest vernieuwende boodschap. Hij werkt tegenwoordig voor Oracle en volgens mij loopt hij nog steeds een paar jaar op de rest van de industrie vooruit. Dat deed hij bij Sonic al met zijn ESB concept; en nu breekt hij een lans voor Enterprise State Management Services. Heel in het kort: services zijn heel makkelijk schaalbaar en hoog beschikbaar te maken als ze maar geen converstationele statusinformatie bevatten. De gedachte is dan ook begrijpelijk dat het voor robuuste oplossingen handig is om de verantwoordelijkheid voor het onderhouden van statusinformatie op het niveau van middleware te beleggen. Op dat niveau valt het te garanderen dat alle services er altijd bij kunnen en dat er nooit informatie verloren kan gaan. Dat patroon kennen we natuurlijk al langer: los zoveel mogelijk generieke complexiteit op in een generieke laag, zodat de specifieke business functionaliteit zo simpel mogelijk kan blijven.

Microsoft gaat – zoals wel vaker het geval is – zijn eigen weg. Zij lijken de boodschap dat SOA eerst en vooral een businessprobleem is nog niet helemaal te (willen) begrijpen. Zij blijven heilig overtuigd van het “commoditiseren” van dure technologie – dat is tenslotte hetgene waar Microsoft groot mee is geworden. Onder de codenamen ‘Oslo’ en ‘Dublin’ wordt hard gewerkt aan een simpele EAI/SOA-oplossing – eenvoudige modellen in een repository als ‘Silver Bullet’ voor enterprise integratie – desgewenst als integratieservice in de cloud (aka Biztalk-as-a-service). Het vereist toch wel enige moed om – als alle analisten in koor roepen dat SOA niet primair een technologisch probleem is – de oplossing toch vooral in nog eenvoudigere technologie te zoeken.

Al met al was het eerste SOA symposium een doorslaand succes. Ik hoop dan ook dat de organisatie er in zal slagen om volgend jaar weer zo’n mooie groep van prominente sprekers te mobiliseren. Ik heb ook wel een paar suggesties voor ze. Mijn persoonlijke top-5 bestaat uit David Linthicum, Gregor Hohpe, Jeanne Ross, Doug Kaye en Don Tapscott. Ik ben nu al benieuwd of ze dat gaat lukken.

Be the first to write a comment

Only registered users can write comments.
Please login or register.