Baaten en Reniers snijden in hun artikel De informatie-architect verantwoordelijk voor privacy een belangrijk en heikel pijnpunt in onze democratie aan. In opkomende informatiemaatschappij – waarin steeds meer informatie voor Jan en alleman als vanzelf bereikbaar is geworden en nog steeds wordt – raakt privacy automatisch en onontkoombaar en voortdurend in opspraak. Spuigat uitlopende privacyschendingen werden en worden nog altijd ad hoc met een soort van knie- en ellebooglappen ‘gerepareerd’. Een heuse lappendeken aan privacywetgeving is het gevolg.  
 
Zo’n lappendeken-aan-privacywetgeving is, lijkt mij, onderdeel van het probleem. Voor Baaten en Reniers lijkt dat geheel aan privacywetgeving echter als een vanzelfsprekend uitgangspunt te tellen. Dat lijkt me weinig productief. Nee, laten we de privacywetgeving maar gewoon erbij betrekken! Dat geeft zicht op een veel duurzamer oplossing: een, zeg maar even, Informatiedemocratie (http://www.emovere.nl/?doc=165). Een informatiedemocratie verschaft broodnodige helderheid in de onderlinge informationele verhoudingen. Een informatiedemocratie brengt het onderlinge vertrouwen van (rechts)personen weer structureel op peil. Dat zet zoden aan de dijk!