Informatie-eigendom is een belangrijk issue, hoe je het ook wendt of keert. Het is, in de vorm van bijvoorbeeld Intellectual Property, deels geregeld maar er is in de informatiemaatschappij behoefte aan uitbreiding. Momenteel gebeurt die uitbreiding sterk gefragmenteerd: bij individuele problemen worden individuele oplossingen gekozen. Op zich is de verwoording van Karel de Smet daar een illustratie van, waarbij Karel de huidige praktijk beschrijft ten aanzien van informatie 'eigendom' in het kader van de EMD. Het ontbreek daarbij, mijns inziens, aan een fundamentele visie: de verantwoordelijkheidsverdeling is ontstaan op basis van de individuele belangen bij dit individuele geval. Er is, voor de verdere ontwikkeling van de informatiemaatschappij, behoefte aan vísie. Ziedaar trouwens (mijn interpretatie van) het verdwijnpunt: net als in een perspectieftekening, waarbij de verdwijnpunten voor de afzonderlijke dimensies aangeven waar je je in de verte op moet oriënteren, geldt persoonlijk informatie-eigendom mogelijk als een ijkpunt op de horizon die een fundament biedt om met informatiebelangen om te gaan.  
 
In de discussie komt 'infrastructuur' daar als woordprobleem bij: bij infrastructuur denken we snel aan IT, terwijl de infrastructuur waar Pieter Wisse en Paul Jansen op doelen een zuiver informatiekundige infrastructuur is. Een illustrerende metafoor die ik van Pieter leen: de fysieke verkeersinfrastructuur (auto, trein, fiets, etc.) bestaat náást de wegen en de bruggen (vergelijk: IT infrastructuur) ook uit de verkeersregels en afspraken (vergelijk: informatiekundige infrastructuur). Beiden zijn nodig om tot een vlotte doorstroming van het (informatie)verkeer te leiden. Momenteel bouwen we volop 'informatie' bruggen en wegen maar hebben nog verzuimd om af te spreken dat we rechts blijven rijden. Niet zo vreemd dat het tot ongelukken leidt, toch? 
 
De informatiekunde heeft behoefte aan meer fundament. Een fundament dat de vraag beantwoordt welke principes ten grondslag liggen aan informatiekunde. Jaap van Rees benadert informatiekunde vanuit 'informatieruimten' en Pieter Wisse vanuit de noodzaak voor betekenisvariëteit in tegenstelling tot ongebreidelde standaardisatie. Ze komen tot totaal verschillende fundamenten. Die fundamenten vormen uitgangspunten waar informatieverkeer aan moet voldoen om het in goede banen te leiden; die uitgangspunten, met daaruit voortvloeiende richtlijnen, regels, standaarden en principes, vormen de infrastructuur.  
 
Pieter Wisse abstraheert zijn infrastructuur (in "Informatieverkeer in publiek domein", 2004) tot enkelvoudige informatiebewegingen (waar complexe informatiebewegingen uit kunnen worden opgebouwd). Een enkelvoudige informatie beweging wordt ontleed tot werkstromen en informatie, verwijzingen daar naartoe en de relevante autorisaties. Zo'n infrastructuur faciliteert écht innovatieve informatiekunde: informatie hoeft niet langer te worden gekopieerd en het erkent de noodzaak voor betekenisvariëteit. En via via leidt het ook tot vragen rond informatie-eigendom. 
 
In het licht van deze blog is de vraag die voorligt echter beperkter: de zin en onzin van het informatiekundige uitgangspunt: 'informatie over de individuele (rechts)persoon is eigendom van diezelfde (rechts)persoon'. Dat die vraag voor Pieter Wisse is ingebed in een groter geheel (de infrastructuur) is nu even minder van belang. De ervaring leert dat het uitgangspunt op zich al voldoende stof voor discussie geeft.