Beste Steven, 
 
Terwijl ik nog aan het prakkiseren was over antwoord op jouw zo uitgebreide bericht van 12 mei 2009 00:45, was daar opeens die krachtige en to the point bijdrage van Paul Jansen (16 mei 2009 18:49). Die bijdrage is wat mij betreft niet meer en niet minder dan… antwoord! Antwoord waar ik nog naar zocht. Dank je wel Paul! Daardoor kan mijn bijdrage nu kort zijn. Ik hoef er niets meer aan toe te voegen; een iets andere verwoording is alles wat mij rest. 
 
Steven, naar mijn idee roep je in je bijdragen voortdurend (om) ‘planologie’. Je ziet heel scherp dat en hoe de ‘hele huidige boel’ vastloopt in ‘ontwerp’. Tegelijkertijd beschrijf je, naar mijn idee, ‘planologie’ stelselmatig in termen van ‘ontwerp’. En dat lukt niet. ‘Planologie’ verschilt immers kwalitatief van ‘ontwerp’. Je kunt het driedimensionale leven nu eenmaal niet uitleggen met de termen die je vanuit het tweedimensionale ter beschikking staan. Dat is eenvoudigweg onmogelijk. Punt. Klaar. 
 
Mijn oproep – en ook die van Paul en Pieter – is dan ook: laat ‘ontwerp’ los! Zet het eens even radicaal uit je hoofd. Laat vervolgens ‘planoloog’ echt binnenkomen – dwz. niet gefilterd (lees ook: versplinterd) door ‘ontwerp’. Dan… dan ‘doe’ je de paradigmasprong! Zoals Paul het verwoordde: “Het is deze paradox: ‘ ... schaal, nu als onafgebakend gezichtspunt, en dus van ontwerp’.” Inderdaad: “Onvoorstelbaar, zelfs onmogelijk, vanuit het tweedimensionale.”