Naar mijn indruk zoekt Karel de Smet onmiddellijk beschutting bij heersende wet- en regelgeving, of tenminste bij het heersende referentiekader (lees ook: paradigma) ervoor. Op die manier verandert er natuurlijk nooit iets wezenlijk. Steven van ’t Veld erkent tenminste de noodzaak tot, respectievelijk kans met fundamentele heroverweging rondom het informatiebegrip. 
Stevens navraag naar verduidelijking over “verdwijnpunt” beantwoord ik hier graag met onderstaande tekst. Ruud van Vliet verzocht Paul Jansen en mij om op de GIA-bijeenkomst van 8 mei jl. een gecombineerde voordracht te houden. Voor de werving van deelnemers stelden wij de volgende tekst op:  
 
Persoonlijk informatieeigendom 
verdwijnpunt van infrastructuur voor informatieverkeer 
 
Paul Jansen en Pieter Wisse nemen een radicaal geëmancipeerd uitgangspunt: persoonsinformatie is eigendom van de persoon in kwestie. Daardoor verdwijnt reële complexiteit/variëteit natuurlijk niet. Hun idee is wèl dat daarmee een (veel) minder problematisch informatiestelsel ingericht kan worden. Hoe dan ook, gelet op de huidige problemen en wat we mogen verwachten volgens ongewijzigde (beleids)koers lijkt het ze de moeite waard eens een alternatief grondig te overwegen. 
Dat strakke uitgangspunt voor informatieeigendom plus de aanzet voor noodzakelijke nuancering tot (nieuw) evenwicht staat samengevat in vijftien punten; zie iDNA Manifest, beginselen van de open informatierechtsstaat (www.wisse.cc/htm/informatierechtsstaat_2.htm). 
Jansen en Wisse beseffen terdege de kwetsbaarheid van het uitgangspunt van persoonlijk informatieeigendom. Nogal wat bezwaren zijn volkomen redelijk volgens het ene paradigma, ... terwijl er juist behoefte bestaat aan een ànder paradigma. Kritiek op een peer zegt vaak weinig over een appel. Zij bedoelen ermee dat opgebrachte bezwaren doorgaans beperkte geldigheid hebben. Dergelijk inzicht veronderstelt echter nogal wat relativeringsvermogen. 
Elke vergelijking schiet ooit tekort. Het risico van het woordgebruik 'eigendom' is inderdaad dat tegenwoordig nog de vergelijking met materiele goederen onontkoombaar is, zeker in eerste aanleg. De aparte bedoeling van zo'n metafoor is natuurlijk ook om via transpositie zoveel mogelijk begrippen en hun samenhang te hèrgebruiken. De valkuil (waarvan zij zich dus bewust zijn, maar wat is het alternatief?) is dat het principieel afwijkende karakter van het àndere paradigma nooit erkenning krijgt. Dat verklaart waarom wèrkelijke paradigma’s elkaar zo langzaam afwisselen, … als het al lukt. Wat zij maar willen zeggen, is dat informatieeigendom een karakteristiek referentiekader behoeft. Ervaring leert dat juist openheid voor een ànder uitgangspunt leidt tot nieuw evenwicht. De oorzaak van doormodderen blijkt vaak een aanname die achterhaald geraakt is (als die ooit al klopte, maar goed). Hun suggestie luidt om, nota bene voorlopig slechts als denkoefening, dat klassieke model even zoveel mogelijk te vergeten. Voor een ànder paradigma propageren zij inderdaad zgn informationele zelfbeschikking als leidraad, waarvoor persoonlijk informatieeigendom dan uitgangspunt vormt. Nota bene, vanwege het immateriële karakter van informatie in de zin van betekenis ontkomen we niet aan een principieel passende benadering. 
Opschorting van het materiële eigendomsbegrip en van wat daaruit als bezwaren voortkomt voor het begrip van immateriële informatie enzovoort, bevordert de vruchtbare problematisering en ontwikkeling van informatieeigendom als maatschappelijk relevant begrip. Zij weten (ook) nog helemaal niet wat daaruit komt. Wel herkennen zij scherp dat informatieverkeer op maatschappelijke schaal alsmaar onbeheersbaar wordt. Op die schaal is aan de orde wat Wisse civiele informatiekunde noem (terwijl iedereen aparte systeempjes blijft maken en gebruiken, waarna de verbazing toeslaat dat ze geen samenhang vertonen). Informatieeigendom is overigens geen totaal onontgonnen begrip. Maar 'de intellectuele eigendom' volgens octrooi- en auteursrecht lijken niet radicaal genoeg als uitgangspunt voor een genuanceerd stelsel voor informatieverkeer. 
Tenslotte, voor alle duidelijkheid, wat Jansen en Wisse betreft behoeft toekenning van informatie-eigendom aan de persoon in kwestie helemaal geen pùnt in de wet- en regelgeving te zijn (ook al omdat zij niet zien hoe dat praktisch gaat lukken; in elk geval maken zij dat niet meer mee). Hun uitgangspunt geldt daarom primair als een perspectivisch ofwel verdwijnpunt. Over een paradigmawissel gesproken, dat punt ligt/blijft als het ware buiten de afbeelding, maar verschaft juist daardoor ordening voor alles erin. Dus, zodra we maar doen alsof de persoon daadwerkelijk informatie-eigenaar is, raakt beheersbare samenhang tussen allerlei feitelijke stelselvoorzieningen gevestigd. Waarom over principes strijden als het praktisch lukt? 
 
Tot zover de inleidende tekst voor een GIA-bijeenkomst. Tenslotte vestig ik nogeens extra de aandacht op het manifest dat Paul Jansen en ik opstelden. Kijk er ajb eens rustig naar, geef er commentaar op enzovoort. Volgens mij komt er daardoor lijn èn diepgang in de noodzakelijke ideeënontwikkeling. Of wil iemand over die noodzaak nog twisten?