Beste Steven, 
 
Dit zal één van mijn laatste of laatste bijdragen zijn aan deze discussie (omdat ik wel het meeste heb gezegd wat ik wilde zeggen), die zoals ik al eerder opmerkte, heel leerzaam is geweest. 
 
Je constatering dat de titel uitgehold is deel ik. Alleen is dat in mijn optiek begonnen op het moment dat allerlei mensen die zich alleen maar bezig houden met kaderstelling en inperking van ontwerpruimtes zich architect zijn gaan noemen. En dat die vervolgens van architecten die zich met het daadwerkelijk ontwerpen en realiseren van oplossingen vinden dat die zich geen architect meer mogen noemen. En die vervolgens met iets als TOGAF komen en dat propageren als de ultieme architectuurmethodiek... 
 
Mijn beeld van een architect is gebaseerd op de architect in de fysieke bouwwereld die een opdracht wint om een concertgebouw in Sydney te realiseren. Die gaat ook niet opnieuw de discussie voeren of het concertgebouw eigenlijk niet een kantoorgebouw zou moeten zijn of een filmzaal of dat het oude eigenlijk niet goed genoeg is. Die discussie is op andere niveau's gevoerd en daar zijn de requirements en de tender uit voort gekomen.  
Nee, wat die architect doet is verder kijken dan de requirements alleen en die ontwerpt een gebouw dat niet zo maar een concertgebouw is conform de gestelde requirments. Nee, die heeft verder gekeken dan de opdrachtgevers en dat gevisualiseerd in een aantal schetsen. Letterlijk door de impact van die schetsen heeft de architect de tender gewonnen. Met een ontwerp dat niet voldoet aan de originele requirements. Sterker nog, eigenlijk had hij de tender geeneens mogen winnen. Toch is dat gebeurd dankzij zijn visie en wijze waarop hij die visie heeft getoond (de schetsen!). Daarna heeft hij samen met de engineers gebruik gemaakt van nieuwe (materiaal en constructie) technieken en vormen waar de opdrachtgever geen weet van had (en dus ook niet in de requirements mee kon nemen) om zijn schets aan te passen zodat het niet alleen realiseerbaar werd maar ook daadwerkelijk gerealiseerd!  
Zo is het meest getoonde en bekendste gebouw ter wereld ontstaan, het Sydney Opera House, dat dus meer is geworden dan een concertgebouw waar de opdrachtgevers om hebben gevraagd. Het is en een goed concertgebouw geworden (qua akoestiek e.d.) maar ook een gebouw dat het beeldmerk is geworden van Sydney en daarmee heel veel heeft gedaan voor de ontwikkeling van Sydney.  
En dat is voor mij architectuur, niet alleen maar vorm volgt functie en het alleen maar plat kijken naar de requirements van de opdrachtgever maar juist dat extra bieden, meer geven dan waar de klant om vraagt, zodat je niet alleen een goede oplossing biedt maar ook de omgeving waar die oplossing in terecht komt positief beïnvloedt. 
 
Architectuur staat voor mij gelijk aan creatief ontwerpen, waarbij creatief staat voor het een realiseerbare oplossing dat ook meerwaarde geeft aan de omgeving waar het in terechtkomt. En voor mij is het irrelevant op welk niveau (digitaal/fysiek, infra/informatie/enterprise) de oplossing terechtkomt. Op al die niveaus kun je architectuur bedrijven. Als je maar de moed en visie hebt om het probleem eerst groter te maken dan alleen de gestelde requirements en dan pas een oplossing gaat ontwerpen. En dat je de moed hebt om je eerste “ideale” ontwerpen aan te passen aan de realiteit. 
 
Voor mij gaat het architect-zijn niet om de titel of de scope maar om de ontwerpstijl. 
 
Eigenlijk wilde ik het tipje van de sluier over waar ik me op wil gaan richten pas oplichten in een visiestuk, maar ik denk dat ik dat toch nu maar doe. Ik wil me meer richten op architectuurondersteunende diensten zoals het modelleren en simuleren (meer kijken naar de dynamische kant van systemen) om zo de kwaliteit van ontwerpen en documentatie te verhogen. Dus meer kijken naar de systems engineering kant maar wel vanuit mijn beeld van architect-zijn....