Een uitbarsting – dat was het. Noem het een eruptie – die lawine aan reacties die volgde op de bijdrage van Steven van ‘t Veld (22-04-2009 01:33). De helft van de totale tekst van deze thread (vanaf 22 april) vormde zich in slechts 3 dagen tijd. En als ik nu kijk… is de stroom – na een korte adempauze – alweer op gang gekomen. 
De eerste eruptie startte op 30 maart als gevolg van de (molen)steen die Daan Rijsenbrij in de VNA-vijver plonsde en bedaarde 5 dagen later. De geschrokken stenenplonzer herstelde daar gelukkig toch weer van. Daan: bedankt voor je verhelderende sfeerbeeld/samenvatting! 
 
Met deze bijdrage wil ik een begin maken om mijn enorme achterstand in te lopen. Er ligt ‘opeens’ zo’n berg aan materiaal…. Zou het nog lukken…. Aan de slag. 
 
Steven (22-04-2009 01:33): “Als je gaat vergelijken, start dan alsjeblieft met [de] concepten”. Uitermate to the point, moet ik zeggen! En tegelijk ook een wezenlijk vertrekpunt! Ja, als de onderliggende concepten een heel beperkte reikwijdte hebben, geldt dat ook voor alle ervan afgeleide producten. Wie daar geen oog voor heeft en zich domweg tot de stroom aan “verschijningsvormen” beperkt, blijft – zonder het te beseffen – modderen. Ook Pieter Wisse (in 22-04-2009 09:20 en 23-04-2009 10:32) deelt die mening grondig: “Want ik ben het volkomen met Van ‘t Veld eens dat slechts zùlke grondslagen, conceptuele dus, samenhang [(]helpen) borgen.” 
 
Steven (23-04-2009 00:58): Over die conceptuele grondslagen schrijft Steven van ‘t Veld (in samenvattende zin): “Daarmee zeg ik dat de essentie allang bekend is, maar dat in de praktijk te weinig geld verdiend kan worden als we die [10 of 11 echte] basisconcepten echt ook zouden hanteren.” Pieter Wisse is het daar, d.w.z. met “de essentie [die] allang bekend is”, niet eens (23-04-2009 10:32). Hij vindt “resultaten van die ISO-ontwikkeling principieel [tekortschieten].” Die resultaten bieden, als ik hem goed begrijp, domweg te weinig ruimte voor vereiste variëteit. En daarom ontwierp Wisse “een axiomatisch stelsel voor zgn radicale interdependentie.” Als ik Wisse opnieuw goed begrijp levert dat “axiomatisch stelsel voor zgn radicale interdependentie” een stuk meer ‘ruimte’ en omvat het, kort door de bocht, het ‘John Sowa gedachtegoed’ volledig.  
 
Vraag voor Steven is nu wat hij van dat “axiomatisch stelsel voor zgn radicale interdependentie” vindt in relatie tot “de essentie [die] allang bekend is”.