Het doet me deugt dat mijn blog tot reacties heeft geleid!  
 
Het was echter niet mijn bedoeling een juridische discussie te doen ontbranden. Ook ik ben geen jurist en beschouw mezelf, net als jullie beide, informatie-architect of informatiekundige. Daarbij combineer ik dat met mijn andere vak: creativiteit. De term ‘eigendom’ heb ik niet in juridische zin bedoeld maar heb daar een ‘hoge mate van betrokkenheid’ mee willen uitdrukken. Als het gejuridiseerd moet worden moeten we te rade gaan bij belendende gebieden als intellectueel eigendom en het auteurs- en portretrecht. Voorts vertaalt de wetgever eigendom ook in een aantal rechten en plichten en is het zodoende vooral een containerbegrip. 
 
Als je ‘van enige afstand’ de circulaire leest valt op dat de patiënt, dé spil in het web die van al zijn medicijn gebruik op de hoogte kan zijn, daar best een verantwoordelijkheid in kan dragen. De vergelijking met geld blijft wat mij betreft een aardige: meer dan 99% van de Nederlanders wordt geacht zijn eigen geld te kunnen beheren en in staat te zijn geen maand over te houden aan het einde van het geld. Dat is ook niet misselijk als verantwoordelijkheid en ook dat kan lang niet iedereen aan. Toch vinden we het normaal om die verantwoordelijkheid niet al te snel over te nemen. Waarom niet een analoge aanpak voor het beheer van de medicijn gegevens? 
 
Net als ik een bank aanwijs om mijn geld te beheren, kan ik ook een informatiebank aanwijzen om mijn informatie, inclusief mijn medicijn gebruik, te beheren. Ok, het klopt dat het nu nog niet echt kan omdat dat soort organisaties nog niet bestaat (hoewel https://www.vipcode.org/ wel al in de buurt komt), maar dat is een kip en een ei probleem. Als het zaken oplost zou het een aanleiding kunnen zijn zo’n organisatie op te richten! Dus: stel zo’n organisatie bestaat wel. Dan kan ik iedereen, die bij mijn informatie moet kunnen, daar expliciet voor autoriseren. Ik zou zelfs iedereen die als zorgverlener in BIG geregistreerd staat op voorhand kunnen autoriseren om erbij te kunnen en achteraf rapportages krijgen wie het heeft geraadpleegd. Of wellicht kan de overheid dat afdwingen. Zodoende kan ik zorgverleners, die er niets bij te zoeken hadden, achteraf terecht wijzen en kan iedereen, die het wél (ook in geval van een calamiteit) nodig heeft, er onmiddellijk bij. De bezwaren van Karel (rond de beschikbaarheid van het dossier) worden dan ondervangen.  
 
In de blog heb ik het probleem vreselijk plat geslagen. Daar is het een blog voor. Het probleem is complexer, bijvoorbeeld doordat het kan voorkomen dat er in mijn dossier informatie staat waarvan het helemaal niet de bedoeling is dat ik ze onder ogen krijg, die toch opgenomen worden voor mijn eigen bestwil. Ook dat is echter oplosbaar.  
 
Als patiënt heb ik nu geen plichten. Daarmee wordt mij één heel wezenlijk recht ontnomen: het recht op sturing, het recht om het heft in eigen hand te nemen. Ik (in mijn hoedanigheid als patiënt) moet met lede ogen aanzien dat overheid en de medische wereld over elkaar heen tuimelen en na jaren nog steeds geen fatsoenlijk EPD hebben gerealiseerd. Ik kan zonder al te veel problemen geld over maken naar Timboektoe, maar kan een arts niet zelf míjn patiëntendossier beschikbaar stellen. Nee, volgens mij is de patiënt niet beter af met de WGBO.