Voor mij gaat het bij architectuur in het algemeen erom dat je een stukje van de wereld wilt veranderen. Die verandering breng je samen tot stand met allerlei partijen, in mijn wereld (infrastructuur) vooral samen met engineers en de bouwers.  
 
Als je zeker wilt weten dat die verandering goed verloopt (d.w.z. oplevert wat je voor ogen hebt) moet je zorgen dat alle betrokkenen hetzelfde beeld voor ogen houden. In mijn optiek kan dat alleen als je allemaal werkt vanuit één en hetzelfde (logische) model waar iedereen zijn informatie aan moet toevoegen. Methodes worden dan ondergeschikt aan dit centrale model. 
Deze werkwijze heeft zich al jaren bewezen bij bijv. de ontwikkeling en realisatie van auto's, defensie systemen, vliegtuigen en complexe gebouwen. 
 
Probleem met de meeste architectuurmethodes die ik ken is dat die werken met allerlei verschillende architectuurprodukten (tekeningen, documenten) die vervolgens over de muur worden gegooid richting engineers en bouwers. Die vervolgens die produkten weer gaan vertalen in eigen beschrijvende producten (bijna altijd ook weer losse documenten). Hierdoor ontsaat er veel ruis (consistentie problemen) en informatielekken wat het eindresultaat niet ten goede komt...  
 
Mijn kritiek op alle architectuurmethodieken in de virtuele wereld is dat ze door het benoemen van allerlei losse architectuurprodukten onbewust mee helpen aan het ineffectief maken van het toch al moeilijke proces van verandering.