Refocused en ‘on topic’: TOGAF, het Ravensburger perspectief.  
Met de PS “We stappen dan automatisch over van een activiteitgerichte beschouwing van architectuur naar een resultaatgerichte benadering.” triggerde Daan me te denken aan een tekening van school die mijn kleindochter laatst trots liet zien. Daarop had de juf geschreven ‘Mooi tussen de lijntjes gebleven’... 
Met het (arbitraire) uitgangspunt dat de ultieme architect zowel een left-brain scientist als een right-brain artist is, zoals ik meen, is een tabula rasa de beste, de enige goede start en uitdaging voor het whole-brain proces dat tot een unieke ‘architectuur’ zal leiden. Idealiter ook zal dat wat ‘geschilderd’ zal worden geen eisen vooraf stellen aan de ‘schilder’ waar het techniek betreft: dat is het immers juist het wholebrain talentdomein van de ‘uitvoerend artiest’ en ‘professioneel wetenschapper’; de architect.  
Ons technische onderwijs, inclusief ICT, richt zich op linkerbrein talenten en vaardigheden. De kracht van ICT is juist dit rationele maakbaarheidsparadigma. Onmisbaar, met name in de bouw. En het was juist de tecniek/ICT waar de behoefte aan een wholebrain benadering het eerste gevoeld werd, maar daar wat aanleg, opleiding en focus tekort komt aan de cratieve, rechterbrein aanvulling die voor architectuur onmisbaar is. Dat was en is zo, en niets mis mee, bij zowel de architecten die uit de ICT ontstaan als bij hun opdrachtgevers uit de ICT.  
In de 70-er jaren ontdekte Ravensburger dat er bij het grote publiek een behoefte was om ‘kunstenaar’ te zijn, mooie schilderijen te maken, maar dat bij veel mensen de tabula rasa te afschrikwekkend was, en de onvoorspelbaarheid van het eindprodukt te eng. Ravensburger ontwikkelde ‘Schilderen op nummer’. Het was een groot succes, en tot op de dag van vandaag genieten mensen van deze benadering (http://tinyurl.com/cfhxe7).  
Vanuit dit Ravensburger-perspectief biedt TOGAF (dus) voorspelbaarheid van uitkomst aan de opdrachtgever, en een resultaatgericht stappenplan voor de ‘uitvoerend artiest’. Althans: zo ver als dat mogelijk is. Die behoudendheid en voorspelbaarheid zijn, voor wie zich daarop (van nature) focused, zeer gediend met TOGAF. En zoals talentvolle kunstenaars zich (van nature) juist beperkt en in hun creativiteit geknecht zouden voelen door een Ravensburger-sjabloon, ja daar zelfs op neer zouden kijken, zal ook de wholebrain architect zich door TOGAF belemmerd weten in zijn creativiteit, maar ook door de uitgesloten innovatie die in een dergelijk ‘tussen de lijntjes blijven’ paradigma ligt besloten. 
Terug naar wat Daan zei: “...naar een resultaatgerichte benadering”. Dat zal dus erg afhangen van het paradigma van de opdrachtgever. Bedoeld de opdrachtgever hiermee ‘voorspelbaar en volgend’ dan biedt TOGAF hem dit, in zekere zin. En daarmee ontstaat tevens de behoefte aan een architect die ‘mooi tussen de lijntjes blijft’. Voor de liefhebben van oorspronkelijke kunst; de opdrachtgever die ‘een origineel schilderij’ beoogt en onvoorspelbare nieuwe mogelijkheden niet (a priori) uitsluit; integendeel, is de eigenzinnige, wholebrain architect veel beter geschikt.  
In zijn laatste post schrijft Daan: “Ik zou architectuur willen reserveren voor de vraagkant en aan de aanbodkant de term engineering of desnoods IT-architectuur willen gebruiken”. Laat ik dat nuancerend ondersteunen door te stellen dat technische resp. ICT-opdrachtgevers (vraagkant) die met architectuur aan de slag willen veel waardering zullen hebben voor TOGAF en TOGAF-gecertificeerde architecten, of inderdaad: engineers. Voor opdrachtgevers die vanuit de totale missie, visie en doelstellingen van ‘hun organisatie’ of (breder) verantwoordelijkheidsgebied behoefte hebben aan zicht op complexiteit en informatieverkeer, en op nieuwe mogelijkheden daarin, is de eigenstandige architect, de ‘kunstenaar’ zo je wilt, de (veel) betere match.  
Tenslotte merk ik nog op dat ik, net als Ravensburger, van mening ben dat het ‘schilderen op nummer tussen de lijntjes’ noit zal leiden tot het ontwikkelen van authentiek schildertalent, integendeel,