Het “is nog een droom,” schrijft Jan Campschroer over 7(X,O). Er is een gezegde: een droom van een baby. Zo’n baby is juist géén droom, nota bene, maar ècht prachtig. Naar volwassen maatstaf kàn een baby natuurlijk nog niet zo veel, dat is inderdaad waar. 
Als Campschroer vervolgt dat “7(X,O) [...] net geboren [is],” bedoelt hij dat het droomkind wèrkelijk bestaat, hoe jong het ook is? Of droomde hij toch slechts een naam? Huldigt hij het geloof dat een naam inhoudt dat (zo)iets kan bestaan? Rara, wat is dat? 
Ervaart hij Josef als zijn (nood)lot? Het lijkt erop dat hij best de vader wil zijn. Conceptie valt hem echter nogal zwaar, zo niet onmogelijk. Zwangerschap ligt hem blijkbaar evenmin. Zo vat ik althans zijn oproep op, of de lezer van zijn blog (22 maart 2008) “mogelijk [...] een beeld [heeft] hoe 7(X,O) voor [hem] er uit ziet?” 
Het enige beeld dat ik vooralsnog heb, betreft de verwarring waaraan Campschroer ten prooi is. Als fundamentele vergissing meen ik te herkennen dat hij zijn eigen opvatting maatgevend acht. Hij “introduceer[t] 7(X,O) [...] om los te komen van huidige paradigma’s binnen de IV- en organisatieontwikkeling.” Door Jan van Til gevraagd naar die paradigma’s somt Campschroer er vier op. Nee, daar zit helemaal niets bij, waaraan ik me vàst voel zitten. Al duizenden jaren zijn er talloze mensen die er vrij van zijn. 
Mocht Campschroer zich daaraan nog altijd gebonden weten, dan heeft hij gelijk dat ook hijzèlf er eindelijk eens van moet loskomen. Het is echter de vraag of hij kan slagen op de weg die hij ervoor insloeg. Het doet me denken aan de theoloog Kuitert. Dat is iemand opgevoed in/met godsgeloof. Zijn latere geloofstwijfel is echter niet radicaal genoeg. Kuitert handhaaft een monotheïstische kijk, waarbij hij slechts het godsobject aanpast. Zo komt hij nooit los, maar juist extra vast. Overigens legt hem dat qua reputatie geen windeieren. Er zijn nogal wat twijfelaars die genoegen blijven nemen met oppervlakkige aanpassing ... van feitelijk hun heersende geloof. 
Op de vraag van Paul Jansen om “7(X,O) [...] eens wat nader [te] projecteren” bevestigt Campschroer dat het een “ding” is (15 april 2008). Iets, dus. Niet zomaar en uitsluitend een naam. Voor zover ik zijn uitleg begrijpt, blijft 7(X,O) als een ding echter tot een hulpmiddel beperkt. Let op de hoofdletters X en O. Met behùlp van 7(X,O) als “toolbox,” respectievelijk “infrastructuur” valt een specifieke “instantiatie” te realiseren. Dat iets-als-een-resultaat duidt Campschroer met kleine letters aan, 7(x,o) dus. 
Wat schrijfwijze betreft kennen we grote en kleine lètters, maar geen grote en kleine cijfers. Omdat Campschroer, ik zou bijna zeggen: karakteristiek, nauwelijks iets toelicht, neem ik dus maar aan dat hij iets bedoelt met grote òf kleine letters. Mocht het slechts om tikfouten gaan, tja, dan blijft er van mijn interpretatie niets over. Anders zou ik graag willen horen, of ook die 7 in 7(x,o) een àndere betekenis heeft dan in 7(X,O). Overigens verschijnen die kleine letters pas in de tekst van 15 april. Groeistuip? Volgens dat verschil dat ik daar aanneem, lijkt mij dat in zijn tekst van 22 maart enkele grote (X-en) door kleine (x-en) letters zouden moeten worden vervangen. 
Wat is er trouwens zo moeilijk aan om op z’n minst de extra symbolen te verklaren? Met de letter O bedoelt Campschroer kennelijk “omstandigheden.” Mag ik X als object beschouwen? Wat is die 7 dan? 
Geldt (X,O) als het Object in, zeg maar, àllesomvattende Omstandigheid, dus eigenlijk zoals een zgn core component volgens CCTS? Zo ja, waarom staat die O er dan eigenlijk bij? Slechts de aanduiding X lijkt me daarvoor genoeg. In zo’n uniforme X geloof ik echter beslist niet. Pluriformiteit vind ik wezenlijk. 
Is de “tuning” voor specifieke omstandigheden o een beperking van X tot (x,o)? Zo nee, dan lees ik graag nader hoe de droombaby dat wèl voor elkaar krijgt. 
”Binnenkort in dit theater,” kondigde Campschroer op 22 maart 2008 aan. Als zijn voorstelling niet gauw begint, is het zelfs het welwillendste publiek alweer naar huis.